Samstag, 21. Januar 2017

Këndellja folklorike e shqiptarëve

Petrit Kuçana
Nga Petrit Kuçana

U këndellën edhe njëherë shqiptarët në këtë fillim viti, krejt si i dehuri që u gjend para tre fakteve (gati) të pabesueshme dhe këtë këndellje s’mund ta bënte askush më mirë se Beogradi. Nëse muri në Mitrovicë u “end” ditën e natën muri dhe u prit ndonjë deklaratë nga Brukseli apo ndërkombëtarët, arrestimi i Haredinajt i shkundi shqiptarët, edhe ata që besonin se Serbia tashmë ishte evropianizuar dhe ishte partnere e paqes dhe se dialogu Prishtine-Beograd kishte  bërë mrekullinë e madhe. Mbase ka qenë tronditës ai treni i famshëm  “Kosova është Serbi” made in Rusia, i kuruar deri në detaj, që shkoqiti ca të vërteta t mëdha të fshehura nën petkun e përgjumjes shqiptare. 

 Në të vërtete deklaratat për luftë të Beogradit, ndotën edhe kostumet e mirëmbajtura prej kaq vitesh të kozmopolitëve të Prishtinës e Tiranës, që u gjenden krejt gafil në këtë situatë dhe mbase u duhet pak kohë për të fshirë avujt e marrëdhënieve “asnjëherë më të mira shqiptaro- serbe” në syzet e tyre.  Zhvillimet e fundit duket sikur përkojnë qartas me një shabllon të tipit “s’keni parë gjë akoma” që nis me “paralajmërimin e fundit” të Beogradit, që na qenkërka provokuar rëndë. 
 Treni nuk u fut në Mitrovicë dhe kaq mjaftoi që të thyheshin statuset e rrjeteve sociale, me foto e video nga më të paparat, e madje majde deri tek këngë e ahengje që i marrin të keqen çdo folkloristi. Me tone të papara lavdërohen politikanë e pushtetarë, nga Prishtina në Tiranë, e për të vijuar me luftën nëpër deklarata se kush foli më bukur, se kush ia përplasi në fytyrë serbëve më bukur.

Një këndellje tipike turbofolk shqiptare ndërkohë që duket e pamundur të kuptojmë dështimin  tonë total si faktor. E ndërmend na vjen ndonjë deklaratë e ndonjë diplomati se shqiptarët po i humbin miqtë... Andej nga Tirana i kemi kryer të gjitha “obligimet kombëtare”, por thjesht të zënë me ca punëra dekriminalizimi për ca tipa që na u gjenden në parlament, që na paskërkan qenë të përfshirë në veprimtari të pahijshme, e lajmet që mbizotërojnë janë për ca tipa të tjerë që paskan bërë para të madhe. 

Kemi bërë plot dy mbledhje të përbashkëta të dy qeverive shqiptare në Prizren dhe Tiranë dhe kemi publikuar foto fantastike të tyre, kanë thyer rrjetet sociale, që mu në Beograd u kemi thënë serbëve se Kosova është e pavarur, se sa herë e lyp nevoja qëndisim deklarata të papara, duke çuar peshë zemrat e shqiptarëve.
  
Nuk na bën shumë përshtypje ndonjë deklaratë e dhomave të tregtisë së Shqipërisë dhe Kosovës se produktet serbe po pushtojnë tregun shqiptar, dhe s’na bën fare përshtypje edhe ndonjë lajm për kapjen e mallrave kontrabandë mes dy shteteve tona.  Është kaq normale që në një ditë të dëgjosh një lajm se një banor i rrethit të kufirit është kapur me rreth dy kuintalë mollë kontrabandë që e çonte drejt Kosovës, ndërkohë që në Korçë fshatarët në mënyrë demostrative i hedhin mollët në përrua pasi nuk ka treg për to. 

Platformë për bashkim ekonomik, për integrim tregu nuk e kemi bërë, se mallrat serbe janë të lira, se bash në krye të punëve i kemi ata që përfitojnë më së shumti nga kjo tregti dhe s’ka si të ndodhë ndryshe, vetëm të pajtohemi shifrat marramendëse të tregtisë shqiptaro-serbe, e pasi të konsumojmë mallrat serbe, që kanë mbushur tregun shqiptar o burra, kush bën statusin apo deklaratën më të bukur kundër tyre.
   
Por ama kombëtar jemi. Në tërë këto vite ne kemi bërë abetaren e përbashkët të unifikuar dhe as që na shkon ndërmend qoftë edhe të pyesim të parët e bajraqeve tona, për rezultatet konkrete të marrëveshjeve të nënshkruara mes dy qeverive shqiptare. Se mos guxon kush të jetë skeptik, pasi tani që po vendoset taksa e Rrugës së Kombit (vetëm) 10 euro, punët do i kemi më mirë dhe se nuk shqetësohemi shumë se mund të gjejmë ndonjë arritje që është për t’u shënuar thuasje në asnjë fushë të jetës, të paktën në ato fusha ku qeveritë vendosin.  Nuk e vëmë ujin në zjarr dhe as nuk befasohemi kur tentojmë të këndellemi se nuk ka një fushë jetësore ku bashkëpunohet, qoftë edhe në art, kulturë se në ekonomi s’bëhet fjalë, se nuk kemi mundur të hartojmë qoftë edhe një strategji, për “përafrim” madje gati-gati desh krijuam edhe kombin kosovar...

Të përhumbur u gjendem edhe kur bie fjala “humbëm” mikun më të madh në BE, Britaninë e Madhe dhe dështuam qartësisht në rrugën e integrimit drejt Evropës, dukë ndërtuar “shtetet që nuk duam” më të korruptuarat, më të varfrat. Nuk mundëm të shfrytëzojmë mbështetjen e pakufishme të botës, madje u harruam dhe nuk po dimë të gjendemi në situatat e reja të krijuara, duke vazhduar vetëshkatërrimin, ndërkohë që Serbia gati gati po kërkon haptas Veriun e Mitrovicës. Çfarë u bë me Preshevën? Nejse nga andej kemi foto të bukura të kryeministrit, dhe derisa të zbrazen ato troje shqiptare, nuk do të dale “ndonjë lajm” prej andej. Modeli kroat mbetet i paadoptueshëm, pasi na duhen ato fotot me kryeministrin e Serbisë... 

U arrestua Ramushi dhe mbahet në Francë, e shpërthyen demonstratat shqiptare anë e mbanë botës ku ka mërgimtarë e shumë pak dihet për lobingje të njëmendta, aq më tepër në këto kohë kur më shumë se kurrë do të na duhen miqtë, sërish, edhe ata që kishim, edhe ata që mbase në këto kohë i harruam, apo nuk u kujdesëm që të zhvillojmë ato strategjitë e domosdoshme që në momentet dhe çastet qiellore, kur e gjithë bota ishte me ne. Diplomacia jonë vazhdon të perceptohet si punësim zakonisht i të afërmve të pushtetarëve.  Njohjet e reja të Kosovës?! Mund të ketë edhe të tilla. Thjesht shqiptarët vazhdojnë të mbesin më të varfrit e Evropës me klasat politike më të pasura, qoftë edhe nga tregtia me serbët dhe Serbinë, me dy akademi shkencash dhe pa asnjë platformë, me rininë e papunë që largohet dhe pa asnjë projekt , pa asnjë sinergji ndërshqiptare, (përveç projektit të madh të taksës së Rrugës së Kombit) dhe sinergjinë fejsbukiane, ndonjë kënge patriotike e ndonjë simboli kombëtar që sjell përgjumje derisa Serbia na rizgjon, na këndell e duket se këso rastesh do të kemi shumë.

E kur Serbia të na këndellë sërish mbase do të jemi vonë, për gjithçka, në gjithçka...

Freitag, 6. Januar 2017

Nehat Jahiu - Djathi i gomarëve dhe kaçkavalli i pelave


Gjat zgjedhjeve të fundit parlamentare që u mbajtën më 11 dhjetor të vitit 2016, partitë poltike si ato të kampit maqedonas dhe shqiptarë i premtuan shumëçka elektoratit të tyre. Të gjitha këto premtime populli është duke i pritur që pas formimit të qeverisë së re që të zgjedhurit  e popullit do ti realizojnë, sepse mu edhe përshkak të këtyre premtimeve edhe ua dhanë votat e tyre. Shumëherë qytetarët u besuan këtyre premtimeve me vite të tëra dhe mbetën me gojëhapur e me duar të zbrazura, por edhe këtë herë vendosën  ta provojnë fatin e tyre edhe pse nga përvoja e mëhershme ishin të zhgënjyer pas çdo cikli zgjedhor, sepse çdoherë ju premtohej por shumë pak u realizohej për të mos thenë që edhe aspak nuk bëhej në interes të qytetarëve pos të intereseve personale të atyre që mashtronin popullin sa për të ua marrë votat dhe pastaj  ua kthenin shpinën dhe as që donin të dëgjonin për hallet e tyre, kështu që një numër prej tyre  i kalojnë edhe stinët e viti pa kulmë mbi kokë  duke ndejtur në shi e borë dhe duke vuajtur edhe për një kafshatë buke.
Tani e tërë popullata presin se pas formimit të qeverisë do të bëhen shumë ndryshime që jeta e tyre të përmisohet  me ndrrimin e telave të çiftelisë, por kënga do të këndohet ajo e mëparshmja që janë mësuar për ta dëgjuar me zërin e njejtë, por vetëm me tela të ndrruar të çiftelisë. Secili nga liderët e partive politike kishte premtuar shumëçka dhe gjithëçka se  si në jetën politike dhe  ate ekonomike pas këtyre zgjedhjeve do të ketë shumë ndryshime në interes të popullatës. Elektoratit shqiptarë nga liderët e subjekteve partiake shqiptare më së shumti iu- është premtuar se pas këtyre zgjedhjeve do ju realizohen ëndërrat e tyre të me vite të tëra të shumëpritura në aspektin kombëtar.
Kjo kohë tani kishte ardhur dhe do të jetë historike për popullin shqiptarë edhe ate O SOT, KURR  shumë gjëra do ndryshojnë në interes të tyre. Populli shqiptarë do të jetë i barabartë  me popullin maqedonas si në përdorimin e gjuhës së tyre amtare, si në ridefinimin e shtetit do të jenë të njejtë dhe në të gjitha aspektet tjera që u mungojnë dhe që u takojnë për ti realizuar. Përfaqësimi dhe barabarësia do të jatë e barbartë në të gjitha nivelet  institucionale si në ato komunale dhe ato më të lartat shtetrore dhe…
Këtë e premtuan gati të gjithë kandidatët që ishin të nominuar nga partitë poltike për kolltukun e deputetit në parlament, por këto premtime aspak nuk munguan edhe nga liderët e partive poltike se të gjitha këto premtime do të realizohen, sepse ka ardhur  një kohë historike që, o sot , o kurr që patjetër të gjitha këto çështje do të duhet ti realizojnë patjetër njëherë e përgjithmonë. Në kampin e partive politike maqedonase poashtu qytetarëve u premtohej nga liderët e tyre shumëçka që deri më tani kishte mbetur pa realizuar. Pra, ky do të jetë mandati i tyre historik që nëse do ju jepej vota do të realizohen të gjitha këto premtime.
Në këto zgjedhje që nga pluralizmi kishte ndryshuar diçka që nuk kishte ndodhur më parë në partinë opozitare maqedonese. Në te kishin aderuar edhe disa shqiptarë, bile disa edhe ishin kandiduar si kanditat të mundshëm për deputetë, kështu që edhe fituan votat edhe të shqiptarëve dhe maqedonasve për ti përfaqësuar të gjithë qytetarët në parlament e veçmas do të japin kontributin e tyre deri në maksimum pa kompromis edhe për të drejtat e barabarta të shqiptarëve me ato të maqedonasve. Lideri i kësaj partie i LSDM-së gjatë tubimeve kishte një retorikë shumë më të butë se ai i VMRO- së ndaj komuniteteve tjera që jetojnë në Maqedoni e sidomos ndaj shqiptarëve, sepse dëshironte që ta fitoj oponentin e tij Nikolla Gruevskin që të marrë vota edhe nga shqiptarët dhe këtë qëllim si duket e arriti duke iu afruar me mandate deputetësh me një diferencë shumë të vogël ndaj kundërshtarit të tij politik Gruevskit.
Zoran Zajevi lideri i partisë opozitare LSDM-së gjatë kampanjës zgjedhore kishte premtuar edhe shumë përmisime në aspektin ekonomik dhe varfërinë e popullit  në Maqedoni do ta largoj njëherë e përgjithmonë, kështu që nëse do e marrë mandatin e popullit në këtë shtet qytetarëve nuk do u mungoj asgjë.
Sa herë që do ti hapin frigoriferat në shtëpitë e tyre do i shohin të mbushur plotë e përplot me gjëra  të loj-llojshme.Populli i mjerë edhe pse në shumë raste ishte zhgënjyer nga politika dhe premtimet e tyre boshe dhe ishte i vetëdishëm se të gjitha këto premtime janë mashtrime dhe gënjeshtra, por ja që nga nevoja me vetëdije nganjëherë duhet besuar edhe gënjeshtrave. Mua shpeshëherë më shkonte mendja tek një gjë që edhe sot e kësaj dite nuk e kam larguar kurr nga memoria ime kur në një mbrëmje në lajmet e një televizioni kisha dëgjuar se si një qytetar nga sërbia po prodhoka djathë nga qumshti i gomares. Oh , Zot thoja me vetes.
Sa e sa Gomare ruanin fshatarët nëpër fshatrat e tyre për të kryer shumë me anë të tyre. I ruanin më së tepërmi për të bartur drunj nga mali dhe shumë punë tjera i kryenin me këtë lloj të kafshëve, por kurr nuk mbaj mend se qumshti i tyre është përdorur nga pronarët e gomareve edhe ate se me këtë qumsht përgatitej djathi më i mirë në botë dhe aq shumë qenka i kërkuar dhe paska një çmim shumë të lartë në treg, por shumë vështirë edhe qenka për ta gjetur.
Më shkoi mendja tek prindrit, gjyshrit dhe stërgjyshrit tanë që gati secila shtëpi posedonte gomare dhe nuk e kanë ditur se djathi  i tyre është djathi më i mirë nga të gjitha djathërat që prodhohen prej kafshëve tjera dhe aq shumë kërkohet në tregun e shitblerjes, por ja ajo na ishte një kohë që njerëzit ishin  të pashkolluar dhe nuk kanë ditur shumë gjëra, ndërsa tani jetojmë në një kohë tjetër dhe njerëzit zbulojnë shumëçka që nuk është ditur në kohërat e mëhershme.
Më shkoi mendja me siguri se Zoran Zaevi dhe deputetët e tij ndoshta e kanë zbuluar se nga qumshti i gomareve po u prodhoka djathi më i mirë në botë dhe me siguri tani pas zgjedhjeve do të sugjerojnë tek popullata që sa më shumë të ruajnë gomare që ta prodhojnë këtë djathë me çmim kaq të lartë dhe të kërkuar shumë, kështu që njëherë e përgjithmonë ti thonë lamtumirë varfërisë dhe frigoriferat ti kemi plotë e përplot me gjithëçka duke mos na munguar edhe djathi i gomares.
Deputeti shqiptar Muhamet Zeqiri i ashtuquajturi Muki ka premtuar edhe ai shumëçka gjat kampanjës zgjedhore si në aspektin nacional e sidomos bashkëkombasve të tij shqiptarë do ua zgjidh shumë gjëra që ju kanë munguar në aspektin kombëtar dhe do të jenë të barabartë me popullin maqedonas që deri më tani nuk kanë mundur ti zgjidhnin përfaqësuesit e partive politike shqiptare.
Muki nuk do të ndalet vetëm në këtë çështje, por ai me mbështejen e liderit të partisë së tij Zoran Zaevit do ta ndihmoj popullatën e Maqedonisë në përgjithësi, por më së tepërmi do të angazhohet në fshatrat e banuara me shqiptarë që do ju bëjë edhe lehtësime për të ardhur deri te furnizimi i banorëve që jetojnë sidomos në vendet rurale , pra me anë të kredive të volitshme do ju ofroj që më lehtë të vijnë deri tek furnizimi i tyre me gomare dhe për një kohë të shkurtër qytetarët të përmisojnë kushtet e tyre ekonomike.
Pos atyre që do bëjnë kope gomaresh dhe që do përfitojnë nga qumshti i tyre duke bërë djathin më të mirë dhe më të kërkuar në botë, nuk do mungojnë as ndërtimet e qumshtoreve ku do të bëhen edhe punësime të shumta në këtë sektor të blegtorisë. E gjithë kjo do të bëhet në mbështetje të kryetarit të LSDM-së Zoran Zaevit dhe deputetit të kësaj partie Mukit.
Këtë të mirë të gjithë qytetarët e Maqedonisë kurr nuk duhet të ia harrojnë Zaevit dhe Mukit, kështu që në zgjedhjet e ardhshme parlamentare që sipas mendimi tim do të jenë përsëri shumë afër që në kutitë e votimit të kësaj partie të hudhen edhe më shumë vota se tani që u hudhën nga ana e votueve shqiptarë, sepse kam bindjen se herën tjetër do pëfitojmë edhe më shumë se këtë herë, sepse herën tjetër do të sjellin pela, kështë që ndoshta nga qumshti i tyre do prodhohet kaçkavalli edhe më të mirë se sa djathi i gomareve.

Donnerstag, 5. Januar 2017

Nehat Jahiu - Poltikanët e dështuar

Ka kohë që disa ish politikanë shqiptar të Maqedonisë po na shesin aq shumë mend dhe aq shumë po na shesin atdhetarizëm dhe po godasin qoftë në mediume duke i mësuar poltikanët e tanishëm se ku është rruga e shqiptarëve dhe ka duhet ata të rrugëtojnë për të mirë të interesit të popullit shqiptarë. Po të dëgjojmë ligjërata të tilla nga njerëz të politikës, dhe analista që me të vërtetë kanë lënë pas vete një bagazh të pastër dhe kanë arritur suksese në politikbërjen e tyre sa kanë qenë me vite të tëra na politikë me votën e popullit që ua kishte dhënë për ti zgjidhur dhe realizuar shumë çështje që ishin trashëguar nga sistemi i mëparshëm dhe mu këtyre personave në pluralizëm populli ua dha votën për të na përfaqësua në parlament apo në qeveri, por për fat të keq edhe pse me vite të tëra ishin përfaqësues të popullit ata asgjë nuk bërën për popull, pos që bërën një pasuri të majme për vete dhe diçka konkrete nuk i afruan aspak popullit të tyre në drejtart kombëtare pos që kemi pas raste ti shohim me vite të tëra duke dalur në foltore të parlamentit për të shit para opinionit”patriotizëm” bosh dhe pa bë asnjë vepër që ta shijonte populli edhe ate si në aspektin kombëtar, njashtu edhe në ate ekonomik. Nëse ndalemi sot dhe anilizojmë se çfarë bërën këta të ashtuquajtur politikan të dështuar do shohim se pos të këqiave që ka përjetuar populli shqiptarë në kohën e tyre nuk kanë mund të shohin asnjë të mirë. Mu këtyre personave që nuk ju vjenë turp fare dhe kemi rastin mu nga këta deshtak të dëgjojmë pallavra shterpe që nuk i hanë askush e lere më populli. Të tillët që gati për çdo ditë mund ti shohim në mediume që na ofrojnë opsione se si duhet të zgjidhet çështja shqiptare sa që edhe sulmojnë politikën e disa liderëve shqiptarë që ndoshta nuk kanë bërë çudira dhe gjatë politkëbërjes së tyre, nuk kanë bërë mrrekullira në interes të popullit të tyre, por ama ka edhe shumë gjëra që i kishin lënë në zero me vite të tëra këto të ashtuquajtur atdhetarë dhe tani analista u realizuan mu nga këta liderë që sulmohen nga këta ish poltikanë që tani sulmojnë jo në cilsinë e politikanit,por në cilsinë e analistit ose atdhetarit. Dallimi mes këtyre që gjatë mandatit të tyre me vite që nuk mundën ta lëvizin një guri nga vendi dhe sëpaku një lëvizje të vogël të kishin bërë në interesin kombëtar apo ate të infrastrukturës në vendbanimet shqiptare që ta preknin për të mirë shqiptarët do ju ishim mirënjohës, por ama një gjë nuk kanë lëvizur diçka do të ishte në interes të popullatës së tyre dhe sot të dalin dhe të shesin gjizë për djathë është turp i turpit, por që të tillët nuk kanë as turp, sepse janë mësuar me grazhdinë dhe tagfjinë e pushtetit dhe vështirë është të heshtin. Nëse merret dhe shikohet një realitet do shohim seqë nga viti 2001 shumë gjëra kanë ndryshuar edhe pse ka edhe shumëçka që është filluara e që duhet të përfundojnë dhe do jenë në intres kombëtarë, por ama kisha dashur të dëgjoja ose të lexoja nga këta “” “ analista” dhe “patriota” që aq shumë sot sulmojnë disa politikanë që kanë ardhur pas tyre të numrojnë sëpaku një gjë të mirë që kishin bërë gjatë mandateve të tyre qofshin si deputetë ose si pjesëmarrës në qeveri në postet që kishin në atë kohë kur ishin në pushtet. Këta janë disa nga individët që kanë pas pushtet që në fillim të pluralzmit në Maqedoni kur populli shqiptarë i tëri që nga rinia , pleqtë dhe të sëmurit dilnin për të ua dhënë votën. Sa e sa makina dhe aeroplana drejtoheshin nga diaspora me motrat dhe vëllezërit tanë mërgimtarë në kohë të dimrit duke udhëtuar me mija e mijëra kilometra për të ardhur dhe për të votuar në vendlindje duke e rrezikuar edhe jetën e tyre gjatë këtyre udhëtimeve të vështira dhe në fund nuk dimë se çfarë bërën këta në atë kohë. Kur ishin këta dhe le të na tregojnë se çfarë bërën për popullin e tyre e që sot disa prej tyre nuk ndalen duke i sulmuar të tjerët që erdhën pas tyre. Si nuk i kthejnë njëherë sytë dhe të shikojnë veprat e tyre që i bërën në kohën sa ishin në pushtet edhe ate me vite të tëra. Dihet mirëfilli se nuk mund të kthehen me sy mbrapa për të na treguar diçka që kanë arritur të bënin për popullin e tyre, sepse nuk kanë bërë asgjë dhe sot dalin dhe trumbetojnë nëpër media duke i mësuar të tjerët se si të veprojnë dhe duke i sulmuar disa se nuk kanë bërë asgjë dhe sa që edhe na i shpallin të paaftë dhe tradhëtar. Populli thot: “Ndalu dhe pëshurru në një sahan dhe shikoje veten nëse nuk ke pasqyrë ”. Po të kritikoj dikush që me të vërtetë ka bërë gjëra shumë të mëdha në interes kombëtar dhe në interes të popullit të tij qoftë në rrafshin kombëtar apo ekonomik do i thonim: “ Ju lumtë”! Por, ama ju disa të harxhuar deri në fund dhe pa asnjë vepër pozitive pos asaj personale dhe të dilni dhe të shitni demagogji është e kotë, sepse koha e juaj ka perënduar me dështime të mëdha dhe juve do ju bie shumë më mirë të strukeni dhe mos të lehni pas gardhit, sepse shumë lehtë është të lehurit pas gardhit, ndersa kur ishit në brendi të gardhit në oborr dhe kur populli ua kishte dhënë besimin për të bërë shumëçka e ju nuk bëtë asgjë, pos që dilnit në foltore për ti mëshuar shpesh edhe foltores me shuplakë, për të ulur mikrofonin e foltores, për të ngritur zërin që ajo nuk tregonte asgjë pos që tregonte profilin e një demagogu që ndryshe flet e ndryshe vepron derisa këtë demagogji populli e mësoi dhe një ditë ju hudhi si të pavlefshëm duke ua marrë verdiktin që ju mos të keni të drejtë të përfaqësoni shqiptarëm më asnjëherë derisa të jeni gjallë jo vetëm si pushtetarë, por edhe mos të ndryshoni mënyrën e të dështuarve në poltikën tuaj dhe tani na dilni si analista e ... dhe na shitni rasoj për lakra që asnjëra nuk ju shitet , sepse me veprimtarinë tuaj jo që nuk i sollët këtij populli asgjë të mirë, pos që i sollët vetëm të këqia dhe sot disa prej jush aq shumë jeni të sëmurë për karrierizëm sa që nuk ndaleni për të thënë ndonjë fjalë të mirë nëse ka nevojë të thuani, por ama jo të sulmoni të tjerët, sepse nuk keni bërë asnjë vepër të mirë ju që të marrin mësim të tjerët pre jush. Po vetëm nëse ndalemi dhe nuk shikojmë diku tjetër më tepër se sa në vendlindjet tuaja dhe të shohim se çfare keni bërë sëpaku një të mirë për vendlindjen tuaj do ua kishim falur, por ju sëpaku një guri nuk keni lëvizur në të mirën e lagjës apo katundit tuaje e lere më të mira kombëtare në përgjithësi për popullin tuaj të cilit i takoni dhe e keni përfaqësuar me vite të tëra duke marrë pjesë në pushtet. Ky është një absurd e mbi ansurdet. Nuk e di se si nuk u vie turp të dilni në media elektronike apo ato të shkruara dhe të kritikoni dikë. Unë do ju kisha porositur juve që mundoheni të shtni hirrë për gjizë. Juve që ka kohë që jeni harxhuar dhe keni dështuar në poltikë të heshtni dhe mos na dardha të kalbura se nuk ju shiten në asnjë treg se ka kohë që këtyre dardhave tuaja ju ka skaduar afati dhe shqiptarët nuk hanë më këso dardha të kalbura nga politikanë të dështuar.

Montag, 2. Januar 2017

Nehat Jahiu - Lufta e vitit 2001 në Maqedoni dhe harresa poltike


 
Pas një shkrimi që bëra para ca ditësh vendosa që ti them edhe sot disa fjalë , sepse e kam për obligim si qytetar dhe si shqiptar të them edhe njëherë mendimin tim  rreth një çështje të rëndësishme që fare nuk po përmendet gjat bisedimeve të liderëve të partive poltike shqiptare qoftë këtu në Maqedoni, por edhe në takimet që kishin në Tiranë me kryeministrin shqiptar z. Edi Rama. Dua të dija a thua nuk e dinë apo nuk po duan të dinë ose kanë harruar tani dhe fare nuk po e përmendin dhe nuk prezentojnë në tryezën e bisedimeve çështjen e pazgjidhur të veteranëve, invalidve dhe të familjeve të  Dëshmorëve të Kombit të luftës së vitit 2001. Është për tu habitur se si mu këta njerëz të cilët qe 15 vite me radhë gjatë zgjedhjeve parlamentare dhe ato lokale i marrin votat në emër të këtyre njerëzve dhe mu në emër të gjakut të tyre kanë zënë pozicione të larta dhe shijojnë të mirat e pushtet për vete dhe familjet e tyre. Si mund ti harrojnë dhe të shkelin mbi djersën dhe gjakun e bijave dhe bijve më të dashur të popullit dhe mos të bisedojnë dhe mos të përpilojnë një pikë të veçantë dheta fusin në platformën e tyre të përbashkët për të ia prezentuar partive politike maqedonase  dhe kjo pikë të jetë ndër pikat më kyçe që do të vendoset në këtë platformë të përbashkët ku do të jenë edhe shumë pika tjera të cilat do të jenë si pika kushtëzimi për tu future partitë politike në negociata me njërën nga partitë politike për ta formuar qeverinë e re.  Tani  gjat kësaj kohe pas përfundimit të zgjedhjeve parlamentare kemi pas rast të dëgjojmë dhe të lexojmë  disa pika të përpiluara nga partitë tona politike shqiptare dhe ku do të pajtohen të gjithë që të jenë të unifikuara  me një platformë të përbashkët  me të cilën do të futen në negociata me partite politike maqedonase dhe  kjo platformë do të jetë si platformë kushtëzimi që ajo parti e pales tjetër e cila do të jetë e gatshme ti pranoj të gjitha pikat e kësaj platforme , atëherë partite shqiptare do të vendosin të futen në qeveri, ndërsa nëse nuk janë të gatshme asnjëra nga partitë politike për ti pranuar këto pika, atëherë mos të futet asnjëra nga partitë poltike  shqiptare në qeveri.


      Unë besoj se kjo pikë, pra rregullimi me ligjit të statusit  të veteranve, invalidve dhe familjeve të dëshmorëve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare  duhet të jetë më prioritare nga të gjitha pikat tjera dhe si pikë e parë dhe më e rëndësishmja duhet të jetë e vendosur në tryezën e bisedimeve qoftë mes palëve shqiptare dhe asaj me të cilën parti maqedonase që do të vendosin të bashkëqeverisin në këtë mandat të qeverisë e cila pritet së shpejti të formohet. Kisha dashur të dija se a është përmendur ndonjëherë kjo pikë pas përfundimit të zgjedhjeve parlemtare apo fare nuk është përmendur dhe ndoshta është hudhur në harresë, sepse tani zgjedhjet kanë kaluar dhe statusi i këtyre njerëzve më të merituar duhet të përmendet vetëm gjatë zgjedhjeve që në emrin e tyre ti mbledhin votat për tu ulur si depute në  kulltuqet e parlamentit, ministrive, ambasadave, drejtori ve dhe shumë e shumë posteve tjera  që do jenë joshëse për interese personale. Edhe njëherë po e potencoj duke mos dashur të zgjas më shumë se nga pikat kryesore që do të vendosen në platformën e përbashkët të partive politike të cilën do ua prezentojnë dhe që do jenë si kusht për pjesmarrje në qeveri si pikë e vacant në këtë platformë duhet të jetë edhe rregullimi me ligj dhe zgjidhja e çështjes së statusit të veteranve , invalidve dhe familjeve të dëshmorëve të vitit 2001. Me keqardhje do e them se këtë çështje pos liderve dhe strukturave partiake shqiptare që përfaqësohen me deputetë në parlament deri më sot pas përfundimit të zgjedhjeve nuk kam mundur ta dëgjoj dhe të lexoj as nga analistë të shumtë që kemi pasur rastin ti shohim dhe dëgjojmë nëpër media elektronike në debate, por edhe të lexojmë ndonjë artikull edhe në media të shkruara. Kjo është me keqardhje dhe shumë e dhembshme që mos të përmendën njerëzit më të merituar dhe të sacrificës dhe moszgjidhja e statusit të tyre deri më tani siç është rregulluar me ligj statusi i palës tjetër e ne tani edhe heshtim duke mos reaguar te partitë politike shqiptare duke ua thënë në sy se nëse nuk futet si një pikë e veçantë dhe nuk bisedohet edhe për zgjdhjen e kategorisë së këtyre njerëzve me një ligj të posaçëm dhe të marrë fund njëherë e përgjithmonë zgjidhja e statusit të tyre, atëherë besoj se nuk ia vlenë fare te futen shqiptarët në qeveri, sepse do jetë turp i turpit. Në fund do ti kisha bërë kërkesë tek krerët e partive poltike që në bisedimet e radhës të gjitha partite politike të jenë të një zërit që pikën për zgjidhjen e statusit të veteranve, invalidve dhe familje të deshmorëve ta fusin në platformën e përbashkët të tyre dhe të ia afrojnë sëbashku me pikat tjera palës maqedonase me të cilat do të të negocohet për formimin e qeverisë së re. Njëherit edhe të gjithë analistët, opionistët, shoqatat e dalur nga lufta e vitit 2001, intelektualët , ish ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare pamarrë parasysh se cilit subjektëpoltik i takojnë të reagojnë unnanimikisht që kjo pikë të futet në platformën e partive poltike shqiptare dhe pa këtë pike mos të futen fare në bisedime me dy partite maqedonase për formimin e qeverisë se ardhme.

Samstag, 31. Dezember 2016

Ajet Shala - Cikël poetik


KODI I URËS

Eci drejt qytetit të lashtë ku kodin mbajnë urat
E shikoj lartë mbi pragun e portës së kalasë
Shikoj dritaret e kohës nga errësira të mjegulluara
E buzët e zhuritura kërkojnë gurrat ujë kristaltë.

Shoh lisat shekullor që dhimbjet i mbajnë në gji
Dikur nëpër kohëra trimave plis bardhë ju bënin roje
Nën kurorën e blertë jehonte një këngë me çifteli
Valletdhekëngëtmajëkrahubashkonintrojet.

HapërojpërgjatëbreguttëIbritashtukuturu
Freskoj ballin me valët e lumit të Sitnicës
Loti nga malli për fushat dhe malet më rrjedh këtu
E nga Bajgora lart, dëgjoj gjamën e Mitrovicës.

Dikur andej lumi tupani binte e kënga na gëzonte
Plis i bardhë shkëlqente në nëtët stërrore pa hënë
Si abazhur minatori, qeleshja mbi koka na qëndronte
E ura Mitrovicën bashkonte si bacë hijerëndë.

Helmetat asnjëherë syri im s’i ka pëlqyer
Atu, si bjeshkë më dalin, si miq të paftuar përpara
Nga andej dëgjoi krokatjet e korbave të zinj të urryer
Që mbi fole shqiponjash po bënin gara.

Lart nga majat e Selacit më zë burri, bëra kushtrim
Si në kohen e atij trimit plisat të kem mbi kokë
Para kullave të gurit me frëngjia në Boletin
Para varrit të Baces Isë të biem në gjunjë e bëjmë betim.

Ramëpërkëtoshkrepa me foleshqiponjash
Më Besa-besë si dikur kur luftonte Baca
Shubarë e shajkas’iduronmë as toka
Nëdreqvaftë, bashkë me ta edheEvropa .



ZËRI I POETIT
(Para kullës së Adem Jasharit)

E di, edhe kulla ime mund të ishte djegur
Si e bacë Ademit
Cep më cep mund të digjej muri
Dhe guri i fundit i oxhakut
Po s’do ma vriste kurrë fjalën
Mes burrash në një log kuvendi
E mençurisë në Qiellin e Shtatë
Do ia vija bajrakun.

Dhe vetë një ditë mund ta kisha diku
Një varr të çelur
Nga një cifël predhe
E nga një plumb i mallkuar
O, po ashtin e fjalës
S’do ta lija asnjë cast të mbeste i mekur
Në gryka lahutën do e rizgjoja
Në shekuj me frymë e me duar.

Edi, edhe gruri i mbjellë në arë kalli më kalli
Do më ishte djegur
Cep më cep si kjo kullë e bacë Ademit
Shenjtor lirie
Po prapë do të ngrija me gurë më të fortë
E më të gdhendur
E zjarrin, për besë nuk do ta ljia
Të shuhej në troje shqiptarie.

Urrejtjen mund ta hidhja tej
Si të ishte një kafshë e coftuar
Po s’mund të hesht, joo, për varret,
Për tokën time të shtrenjtë
Se më vijnë në letrën e bardhë nënat
E fëmija e vrarë sylotuar
Se më zgjohet plaga e trimit në gjoks
Si të ishte det.

Mund të më digjej furka e gjyshes Havë
Dhe sofra e bukës
E plisi i bardhë i gjyshit Bajram në Tivar
Mund të bëhej një ditë pluhure hi
Po dhe me një dorë do të qëlloja
Me sëpatë në pyllin më të Bukur
Më të madhe do ta ngrija një kullë
Për miqtë e mi më të rinj.

Po fjalën, fjalën sërish nuk do ta lija
Të më flinte si macja të oxhaku
Në një hi të ngrohtë
Ku të thërret qetësia
Këtu bëhem kreshnik
E ulem në gjunj te bajraku
Këtu, gazmohem me vete
Se s’faron asnjëherë shqiptaria.



ËNDRRA IME

Ëndrrën ma freskon një melodi e vjetër
Vjen nga andej ku shqip këndon bilbili
Më vjen nga larg, kalon bjeshkë e male
M’i sjell freski ndjenjës, më sjell polen prilli.

Këto valë tingujsh mjaltë mbartin sa esa kujtime
Mbledhur nga fushat shqip ku rrezaton dielli
Më ëmbëlsojnë zemrën kah moti me hidhërime
Janë balsam plagësh të marra nga mërgimi.

Vijnë me aromë lulesh freskuar nga gurra
Veshur bukur me dy ngjyra që ka flamuri
Nga okarinë lashtësie vallëzon melodia si flutura
E nga teli i lahutës në dysh ndahet përjetsisht guri.

Ëndërr gjumi-apo syhapur me vete po më merr në krahë
Më fut në karvanin e mrekullive të tokës sime
Vallëzoj dhe unë me hapin ku fola fjalën e pare
Aty ku ninullat e nënë Fatës më sollën gjumë shenjtërie.

Aty ku gjuhen e ëmbël të Naimit e dëgjova
Me të eca në botë e këndova Himnin e Flamurit
Aty mësova alfabetin e Kristoforidhit me shkronja
Me betimin ”Atdheun brenda vetes” brenda gjoksit të burrit.



A THUA SE JAM ME ZINGJIRË?
(Monolog i braktisjes)

Nëntë muaj
E piva gjakun, u rrita,
E vadita shpirtin tim
Aq të përkëdhelur
Isha jotja e tëra
Tek thithja frymën tënde
Oh, sa të ngrohtë me dritë behari.

Sa e etur isha
Tek bëhesha pjesë e frymës
Si të isha lulja e parë e porsaçelur!
Zinxhir i lidhur isha
A si një valë kaltërore deti
Ku fluturonte pelikani.

E doja
Të ishe mirësia
Që në jetë kaherë më mungonte
Po ti doje
Vetëm, në duart e tua
Të ish princeshë dashuria
Me buzët e tua
Me puthe syrin që nga gëzimi lotonte.

E unë
grabita erën tënde
Si të vije nga zjarri me shkëndija
Ooo, kurrë
Kurrë nuk e harroj dorën, ftyrën, duart
Mbaja gishtrinjtë
Nga frika se mos më humbte në hone nata

Aty,
Në mollëzat e faqeve që butësisht i prekja
E dashuruar isha vetë valë deti
Në gjirin tënd ku karvani ecte para,
Vetëm përpara.




ZJARRI QË DUA

Më dogje një ditë, më zjarrmove
Me shpove në fjalë pabesi
Dije se kam vetëm një dashuri në mote
Që emrin e ka nënë, kaltërsi.

Ti ishe shoqe në qiell vetëm me re
Ti ishe shoqe me diellin dhe zjarrin
Të ishe shoqe me lulen që çel në bjeshkë
Për ty prisja ditën si udhëtari.

Të kam kërkuar në çaste sublime
Të kam kërkuar zgjuar dhe në ëndërr
E telin e lahutës për ty e kam shtrënguar
Që t’i jap udhë fjalës dhe këngës.

Të ishe e mbete këngë e maleve të bukur
Të ishe kënga e agimit që të pres me etje
Të ishe gurrë bjeshke dhe varg i mbrujtur
Notë e pentagramit ku ka vetëm lotë dhe heshtje.

Doja të isha…
Të isha poezi e bukur e një poeti
Të isha valë e kaltër dhe dallgë deti
Për ty të isha një bahçe me mollë të ëmbla
Që të të vija natë e ditë në ëndrra.

I Bukuri i Dheut të isha një here në jetë
Si fara e shëndetshme në tokën e mbjellë
Të isha një mbret dashurie që zjarrin ta jep
Mes buzëve të tua si luljaqë sapo çel.

Të isha si diell i bardhë ndër yje
Me trup si fidan bukurije
Gjak i zemrës tënde të isha në pyje
Të isha për ty dehje kaltërsie.

Doja të ishaaaa




KËRKOVA

Kërkova bulevardet me të bukura të botës
Me llojshmëri lulesh për rreth në blerim
Në kopshtet e pasura u deha mes aromës
Ti mbete lulja më e bukur, në vegimin tim.

Vizitova peisazhe me bukuri përrallëre
Në çdo meridian globi kërkova frymëzim
Hapërova mes yjesh a mes rrezatimesh ylberore
Por vetëm ti për shpirtin tim mbete i vetmi ushqim.

Hyra në biblioteka të pluhurosuara në kohëra
Lirikë me famë në botë i menduar i lexova
Qëndisje të bukura për personazhe gjeta
veç ti mbete më e bukura që unë krijova.
Dëgjova këngëtarë në melosin popullor
Më zë melankolie tek i këndonin dashurisë
Fjalët më të bukura që nxjerr shpirti hyjnor
Janë veç ato të vargut që shkrova me frymëzim.

Shpalosa natë e ditë faqe në fjalorë të rrallë
Kërkova pa pushuar me shumëpërkushtim
Më kot u raskapit edhe shpirti im i dobët i ngratë
Fjalët më të bukura për ty i shkroi netëve loti im.

Si zog shtegtar migrova në hullitë e botës
Kërkova kudo që ta gjej vetëm pak ngushullim
Por ishte e kotë, ishte vetëm humbja e kohes
Se ti ishe, je e vetmja ndjenjë në shpirtin tim.

Do të jesh tek unë në vargje që s’kanë mbarim
Si uji i gurrës në bjeshkë që mes shkumës derdhet
Je e vetmja gjurmë ku hedh hapat në kujtim
Kur s`shkruajmë, më sjell lule mbi dheun tim.




KËSHILLAT E AZEM SHKRELIT

Sukave të fjalëve të tua i kam hedhur armët
Diellin e kam pritur i ulur tek fjala e gjyshit mentar
Kam kapur fort frerët e kuajve në livadhet me kosëtarët
Jam skuqur si vogëlush tek dashuria ime e parë.

Me ty u bëra gardian për të keqen e Tokës
Urtinë e mbolla si farë në shkëmbinjtë e zemrës
Hapërova pa fund në tokën e Kosovës
Kumbar do të bëhem për djalin që rritet mes odës.

Nuk dua të jetoj vetëm me kreninë e fisit
Se, për besë, sërish toka pas borës kërkon farë
Atje, në parajsën e prekur nga fjalët që lëshojnë filizin.
Ia marr shqiptarçe këngës si gjyshi lahutar.

Merrma këngën , Bacë si amanet për djemtë që o rrriten
Me pëllëmbë do ta bëj në Drenicë një krua ujëkristali
Sukave të tua si feniks i ri Kosove dua që të ringrihem
Si të isha një Konstandin Kosove i rizgjuar.




VENDTAKIMET E NËNAVE

Nënat dardane takohen përherë në të njëjtin vend
E i shkëmbejnë dhimbjet e plagëve të zemrës
Të dashurve ua lajnë lulet me lotin e tharë që nuk resht
I bashkojnë bijtë dhe bijat nën pllakën e mungesës.

Drita e qirinjëve bashkohet me atë të hënës
Nga shkrirja janë krijuar figura të mërzisë
Aty numërohen kujtimët me ninullat e nënës
Me buzët e zhuritura puthin portretet e lirisë.




HESHTJA E FJALËS SË PATHËNË

Heshtja e fjalës magjike gërryen si valë deti
ani pse muajt heshtakë rrëshqasin nga kalendari
aty zhurma e heshtjes ka fuqinë e një tërmeti
Si stërkalat e ujëvarës lëshojnë freski flladi.

Heshtja e fjalës së pathënë ka fuqi sa një ortek
Zjarri i zemrës djeg çdo qelizë dhe bërthamë
Brenda mban një llavë prushi që krateri nxjerrë
E në trup shkrihen dhe digjen vena e damarë.

Nxirre nga thellësia e heshtjes atë fjalë magjike
E si një urë lidhëze brigje zemrash të bashkojë
Bien tupanat për valltarët e vonuar nën tela çiftelie
E drita e zjarrit të dashurisë shtigjet tona t’i ndriçoj.




BESNIK DERI NË VARR

Deri sa gjaku të më rrjedhë vrullshëm ndër vena,
Krenohem gjer në palcë që brez pas brezi të kam
Për ty Shqipëri shkruaj fjalët që rrjedhin nga zemra
Do të jem biri yt, në çdo lule, në çdo plis edhe në varr.




JETËN BORXH IA KAM ATDHEUT

Brenda atdheut isha për plot tre dekada 
Sa të jam gjallë malet e livadhet ia mbaj në shpirt 
Mua më ka borxh dy metra për varr me lulet ë freskëta 
Ndërsa unë i kam edhe jetën e fëmijëvetë mi.




BAJRAM E PASHKË

Ndër shekuj shqiptarët kanë Bajram e Pashkë 
Por festat i bëjnë gjithmonë bashkë. 
Si feston ngrohtësisht vëllai me vëllanë 
Armik i përbashkët mbetet turk, grek e shkja.

Mijëra vite tek ne është kisha qindra vite xhamia
Jemi rrapi shekullor, flet kultura, lashtësia 
Ku thonë bukës bukë edhe ujit ujë aty është Shqipëria.




ERDOGAN, S’JAM VELLAI YT

Erdogan s’jam vëllai yt, mos lëkund eshtrat shqiptare
Tokën pellazge të parët e tu ma mbushën me varre
Vëllezërit e mi flasin gjuhë perëndie, mbi kokë mbajmë plis
Disa shkojmë në kishë disa në xhami jemi një gjak e një fis.

Mbajmë mbi kokë qeleshe ilire, jemi gjak i Gjergj Kastriotit
Fes të zi si bajgë mbi kokë, mban ti, o bir i Stambollit
S'na lidhin doket, as gjaku, s'na lidh gjuha në Bosfor
S’ke ti flamurin kuq e zi dhe krenari shqiptari që më vlon.




RRAPI ARBËROR
(Poemë Atdheut)

Unë jam Rrapi Arbëror, kështjellë e lashtë plis Ilirie
Nga mermeri trimat zgjoj, me një valle shqiptarie.

Do t’i them zanave t`malit, të më japin pakëz gji
Të marr forcë t`mbroj pragun, t`mos më prekin më kufi.

Do thërras të vijë rrufeja, bashkë me trimat në Jutbinë
Bash aty në Lugje t’Verdha, prapë ta bëjmë Shqipërinë.

Do t`i them malit të gjerë, të më japë Syrin e Kaltër
Të shoh brigjet dritëlarë, që të shoh si lozin dallgët.

Në Labërinë bukuroshe, të shoh Jonin si buçet
Të puth tokën arbërore, në çdo fushë e në çdo shteg.

Do të ulem si fëmijë, të puth plisat të puth brazdën
Ja këtu do të rris lisat, ja këtu do të mbjell farën.

Do thërras Isën e Shotën e nga gjumi ta zgjoj fisin
Zgjoj Ademin n’ballë të odës, mos ma prekë kush kufirin.

Do thërras Adem Jasharin, t’këndoj Zhujën në frëngji
n`Kullë e në Zhleb ta mbroj vatanin, atëherë them “Bacë, u kry”

Bëhem hënë të ndriçoj varre, me një gjëmë sjell tërmetet
Shëron pragu kore plage, zgjoj nga varri amanetet.

Porsi zog në majë bjeshke, kërkoj trimat me zë grykash
Rënkojnë tokat nga sllavi e greku zgjoj kohë me flakë tytash.

Do zgjoj vrik trimat nga malet, thërras burrat e Arbërisë
Zgjoj kreninë te toka Çame, prek simbolin e lavdisë.

Do marr Vallen e Rugovës, mbi Çakorr të bjerë tupani
Kur ngre telin brenda odës, shkëlqen plisi, tundet shalli.

Do kërkoj lavdi në kullë, hap pas hapi rrëzë Vardarit
Ilirida zgjoka pushkë, vjen mes nesh Xhemë Gostivari.

Do vallëzoj n`Malësi të Madhe, do hedh hapin drejt Luginës
Do zgjoj ditët flamurtare, si në kohë t’Hasan Prishtinës.





SHKEL MBI ËNDRRAT E VDEKURA

Prushi i mallit për ty vitet m’i treti
Dua të shkel sot mbi ëndrrat e vdekura
Në skenën e tyre më shfaqet Hamleti
E unë si aktor i tragjedive të paprekura.

Luajta monolog për fatzinjtë në dashuri
Më duar një krodhë shtrëngova fort
U nguta për rrugë e lashë një porosi
Në hapa e njoha vdekjen e ftohtë.

Unë tani po vdes vetë nga zjarr i shpirtit
Zemra në gjoks është bërë si zgërbonjë
Sytë e hapur ju lutem, mos m’i mbyllni
Fjalën e pathënë e të ëmbël dua t’ia lexoj.




ELEGJI PËR TIVARIN

Tivar!!!
Në pellgun e gjakut të virgjër ende lundron
Vjen si arenë e verdhë e krimit makabër.
Dheu yt i kuq akoma erë kundërmon
Plisat dardanë skuqen nga gjaku i plagës.

Tivar!!!
Shoh tek ti qiej yllnajash të trishtuara mbi shpate
Shoh skena tmerri në lakun e egër në pusi.
Pse patën plisa të bardhë u prenë burrat në shpate.
Ushqeve me gjak hijenat sllavokarpate që kishin uri.

Tivar!!!
Vij të takoj gjyshin me prushin e mallit të mërzisë
E shkel putërzbathur ndër ëndrrat e vdekura të kohës
Në duar mbaj hirin e fatit e emrit ”shqiptar”
E varrin ia kërkoj në fushën e pabesisë a mes kodrës.

Tivar!!!
Më thuaj pse ju mbulove amanetet më të ziun plaf?
Dëgjoj kambanat e detit që bien sërish si dallgë
Katër mijë plisa si pulëbardha notuan valë mbi valë
Pa ceremoni varrimi, pa lutje, pa kortezh e pa epitaf.




DRITËRO AGOLLIT
(Kolosit të poezisë me rastin e 85-vjetorit)

I

Nuk e kam parë Devollin
me mollishte e livadhe
Nuk kam pirë unë
në krojet me ujë të kristaluar.
Ah, të ishe bir i Skënderajt
me ditë flamurtare
E unë të përkundesha
mes maleve borëruar!

II

Rakinë e fundit
të vreshtit për ty do ta ruaj
Verën më të ëmbël
do të doja ta shtroj në tryezë
Me një tel lahute
do thurja këngën e pambaruar
Nga një stan Kopiliqi
qumështin e deleve do të sjell.

III

Me mushtin e fjalës tënde
do të ngop shpirtin
Në fjalën e mençur
e shoh atdheun dhe më pranë
Me atë det krenarie
do ushqej djalin e nipin
Rrugës së pafundme
do i jap ngrohtësi dhe zjarr.

IV

Dëgjoj zërat e blertë të Devoll
në male mbi Menkulas
Ku liqeni i Prespës kaltëron
ku poeti mjalton muzën e art
Shkronja ari lartësuan atë pendë
në shtigje malesh dhe trotuare
Atje rizgjoj muzën hijerëndë
me shpirt poeti që bleron shpate.

V

Atje rizgjohen lutjet me këmbana
në qiparis vargu trokëllin
Tingëllojnë si rrufe malesh të larta
në piedestal rrinë me poezinë.
Si shandan shkronja ndriçon
vallëzon fjala mes kujtesës
Shkon vargu si mjellmë në liqen,
tek flakë e zemrës.

Giubiasco. Ch
13 tetor 2016




TY ATDHE

Loti i derdhur për ty, atdhe, u bë lumë.
Mes syve ngrita digë si drapri i hënës
E ktheva vajin në energji shpirti,
Për të shëruar plagët e pambaruara të zemrës.
Ah atdhe-atdhe, dhimbje e plagëve të mia




KALOVA

Shkela shumë shtete në kontinente të ndryshme
Preka bjeshkë shkëmbore me pyje dhe vullkane.
Dëgjova shumë metrostacione të zhurmshme
Dëgjova shumë gjuhë që fliste bota në ekrane.

Fjeta në shumë dhoma hotelesh me yje
U ushqeva me gjellë e pije të shtrenjta
Dëgjova histori që më bënë të mallëngjyer
Por ëndrra për mëmëdheun mbeti e njëjta.




NUK DUA

Nuk doja ta ngacmoja hirin e fatit
Dikur trastën me halle aty e mbuloja
Aty i mbështolla me prushin e mallit
Dhimbjen e zhveshur ta rindjeja s`doja

Goditjet shpirtin e patën ndezur flakë
Trastat qenë mbushur s’arrinin ta përballonin
Zjarrin e dhimbjes e ndjeja gjer në palcë
Ishin copa meteorësh që plagë më krijonin.

Në xhepin e zemrës flinin futur në zgërbonjë
Një ditë uragani i shkundi degët atë kohë
Gjethet ranë nga drurët e zhveshur si një rrënojë
Imazhet e trishta mbetën nën atë mbulojë.




NË GËRMADHAT E ÇAMËRISË

Shoh shtëpi me gjëmën e vuajtjeve tragjike
Mure të nxirë nën çatitë e nën rrënojë
Simfoni vaji kukuvajkash që sjellin eho klithme.
Në pellgun e errësirës mistike të gjithë i dëgjojmë.

Ai mall i vetmisë më djeg në çdo qelizë
Gjëmën e mortit në varret e shembura dëgjojnë
Ullinj të përzhitur nëna që shtrëngojnë fëmijë
Presin duart e dhembshura t’i mbledhin e ledhatojnë.

Dyert presin sopatat e harruara në tavan
T`ju presin ferrat që frymën ua kanë zënë
Fushat presin blegërimën e bagëtisë në stan
Tingujt mbytur të ziles që nuk kanë më zë.

Hingëllimën e doriut andej e dëgjoj mes brengës
Trishtuar nga ulërima e brigjeve me valë
Vajin e nënave s’mund ta mbaj, o njerëz
E ka mbjellë si një katil modern tmerri barbar.

Në natën e errët eci duke mbajtur në supe shpirtra
Hirin e fatit s`dua t`ua trazoj as dhe një grimë
Nën qerpikët e poetit dridhet fort dhimbja
Kafshoj me gjithë fuqinë e trupit grushtet e mi.

Zë flas me oxhaqet mes rrënojash si qiparis
Për tymin e zjarrit malli i ka marrë
Si burrin malësor kur këmbën ia djeg çdo plis
Tek thith llullën e tij mbetur pa duhan.

Djepat rënkojnë për një ninullë të pafajshme
Foshnjat t’i lidhin me pelenat e dhimbjes
Nën gërmadha sofrat presin bukën e dasmave
Rrugët presin karvane krushqish e valle çamërishte.

Si flakadan marr furkat e djegura nën çati
Këmbëzbathur vrapoja gurëve të sokakut
Me një eho çame zgjoj trimat çdo agim
Me lahutën e gjyshit këndoj për ty pranë oxhakut.




TË LIUTËM, MOS MA VRIT ËNDRËN!

Të lutem, mos ma vrit ëndrrën time jetike
Mos ma vrit dashurinë e shpirtit kristalor!
Nëse nuk arrita te ju dhe atë që s’e pata në vite
Ejani, ju lutem ju dhuroi jetën time si kurorë.

Bëjeni shirit të zi e lidhni lulet e freskëta
Bëje kordele të kuqe me gjakun tim si gurrë
Shpërndajuni një nga një dasmorëve në breza
Ta shijojnë si aromën e bukës që ndien të një furrë.

Bëjene zgalem lajmëtar gjithë botës t’i tregoj
Zemra është djegur si shkrumb në trupin e zgërbonjës
Asgjë në jetë nuk desha më shumë se ty, besomë.
Mos ma ngulfat ëndrrën me pëllëmbë të dorës.

Bëje abazhur ta ndriçojë ëndrrën e largët të rinisë
Vishe me mantelin tënd si një pëllumb të bardhë
Jepi fuqi të marrë krahët të ecë e të kthehet përsëri
Të përballojë stuhitë e kohën si ngricë, si acar.

Mos i vishni këmishë hekuri, po të lirë ta lini
Bëje djep për duart e lokes t’i këndojë foshnjës
Mos e mbushni me gjemba, zemrën mos ia drobitni
Mos e gjuani me meteorë në si zjarret matanë kodrës.

Mos i vishni rroba të zeza ëndrrën si zezonë lufte
Jepni dritë, t’ia japin djepeve që rrinë te vatra
Bëje notë në pentagram për Loken tinguj gjuhe
Kur fëmija dëgjon këngën gjaku le të marrë flatra.

Mos e copëtoni me jatagan ëndrrën që klithmon
Mos e vrisni pafajësinë se gurët mallkojnë ditë e natë
Kam një abetare që i bën plisat të vallëzojnë
Kthema që në zemër me shekuj si relikte ta mbaj.

Ooo, mos ma vrisni ëndrrën, buzëqeshjen mos ma helmoni!
Prehërin bosh mos ma lini se bij shqipesh aty dua
Kthemani në këngë që zërin e atdheut aty ta dëgjoni
Dhe në vdeksha më pastaj do të jem më i lumturuar në botë.

Kështu eci jeta si gurë të rëndë që në udhë na vihen.
Si ferrat që duan të drizojnë dhe pragun e babës
O të dashur, hidheni tej në humnerë helmin e gjarpërinjve!
Mos u fshihni pas fjalës që të jep copën e baltës.




NJË PLIS DHE

Atdhe, merrma lotin kristalor si litar shiu
Toka të më ndiejë dhimbjet gjer në palcë.
Ti je ëndrra që nuk ma than asnjë erë veriu
Ti je plisi që më del në ëndërr ditë e natë.

Toka ime, merrma lotin kristalor të tharë
O dhimbje e thellë e futur deri në palcë
Ti je ëndrra më e ëmbël që dikur kam parë
Të lutem, një plis dhe sillma si dhuratë.




PRITJE

Vatra e diellit zuri të digjte me rrezet e verës
Isha strukur në kafenenë me aq fjalë e duhan.
Porosita një kafe ta pija në skaj të tryezës
Po prisja që të më gëzoje si para një luleje të rrallë.

Prita atë ditë si foshnja pret dritën e parë
Në qerpikun e dhimbjes të pushonte mërzia
Kamarieri ju solli pjatën e mbushur pa fjalë
O, sa me pa durim atë ditë nga ti një fjalë e prisja.

As arrite të filloje bukën për ta prekur
Një lumë i vrullshëm lotësh nga qerpikët vërshoi
Në tryezë kafja e pambaruar më ka mbetur
Ngulfatje e thellë, thellë në damar më shpoi.

Dridhjet e trupit si thupra më përshkruan
Qielli i virgjër zu të humbë kaltërsinë
Për asnjë çast loti kristalor s`të shteroi
Gropë m’u bë si një zgërbonjë e nxirë.

Mbeti pa prekur fjala si pjata në tavolinë
Aty qëndron gjithmonë si relikte e robëruar
Në folenë e zemrës do ta mbaj natë e ditë
Si balsam plagësh i ëndrrës së mjaltuar.